మానవత్వం పరిమళిస్తోందా…

అవుననే అనిపిస్తుంది ఈమద్య జరిగిన రెండు సంఘటనలను చూస్తే..

1. అది మా కంపనీలోని తెలుగువారి మెయిలింగు లిష్టు. బజాకం అవడం వల్ల ఇండియాలోని వారు, అమెరికాలోని వారు కూడా ఉంటారు. అయితే, సాదారణంగా దీనికి రోజుకు రెండు మూడు కంటే ఎక్కువ ఉత్తరాలు రావు. అవి కూడా వారికి అమెరికా నుండి ఇండియాకు లేదా ఇండియానుండి అయెరికాకు ప్రయాణంలో తోడుకావాలి, ఎవరైనా ఉన్నారా అని. అయితే, ఒక రోజు పొద్దున ఆఫీసుకు వెళ్లిన నేను ఆ లిష్టులో 120 పైనే మెయిల్లండటం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను. విషయమేమిటా అని చూస్తే ఆరోజు ఎవరో ఒకతను(మాకంపనీలో పనిచేసే అతను కాదు) దురదృష్టవశాత్తు గుండెపోటుతో మరణించడం జరిగినది. అతని మృతదేహాన్ని ఇండియాకు తరలించడానికి ఆర్ధిక సహాయం చేయాలని ఒక ఉత్తరం ఉంది. దానికి సమాధానంగా, అందరూ డబ్బు ఎవరికి ఇవ్వాలి ఏమిటి అనేవిషయాన్ని కనుక్కోడానికి మెయిల్లు చేయడమే కాక, కొద్ది గంటల వ్యవదిలోనే చాలా మొత్తాన్ని అందించారు. అయితే, వారి కుటుంబం అంత్యక్రియలను అక్కడే నిర్వహించాలని నిర్ణయించుకోవడంతో, ఆ సేకరించిన డబ్బును మరణించినతని కుటుంబానికి అందివ్వాలని నిర్ణయించారు.

2. అదే కంపనీలోని, కొన్నివిద్యాసంస్థల పూర్వ విద్యార్థుల మెయిలింగు లిష్టు. ఈసారి మెయిల్లో ఎవరో ఒక వార్తా పత్రికనుండి పంపించిన కథనం ఉంది. దాని ప్రకారం బీహారులోని ఒక విద్యార్ధినికి ప్రవేశ పరీక్షలో మంచి ర్యాంకు వచ్చినా ఆర్ధిక స్థోమత లేక ఆ విద్యాసంస్ధలో చేరలేక పోయింది. అయితే అందులో ఆమె చిరునామాగాని, మరే ఇతర వివరాలు గాని లేవు. అది చూసిన వెంటనే కొందరు సహాయం చేయడానికి ముందుకొచ్చి, ఆ పత్రికా కార్యాలయానికి ఫోను చేసి, ఆ వార్తను వ్రాసిన విలేఖరి వివరాలు కనుక్కొని, అతని ద్వారా ఆమె వివరాలు తెలుసుకొని మిగతా వారందరికీ అందించారు.

ఇవి రెండు సంఘటనలను చూసిన తరువాత, మనలో మానవత్వంకలవారే కాక, సకాలంలో సహాయం అందించాలనే ఆతృత గలవారు చాలా మందే ఉన్నారని నాకనిపిస్తుంది.

మాంసాహారము

మాంసాహారము గురించి ప్రసాదుగారి జాబు చదివి నా అభిప్రాయాన్ని ఇక్కడ కూడ వ్యక్తం చేస్తున్నాను.

అ) జంతువులను మనం చంపుతున్నామంటున్నారు, కాని మనం చంపకపోయినాకాని అవి ఎప్పటికైనా మరణించవలసినవే కద. ఒక్కసారిగా చనిపోతే కలిగే భాద (మనిషిచేతిలో కానివ్వండి లేదా మరెలా అయినా..) వృద్దాప్యం ద్వారానో లేదా ఏదయినా వ్యాధి వల్లనో చనిపోతే కలిగే భాదకంటే తక్కువే. ఇక్కడ నేను చెప్పదలచుకున్న విషయం ఏమిటంటే చంపడాన్ని పాపకు అపచారం చెయ్యడంతో పోల్చలేం.

ఆ) ఇదే విషయాన్ని మనుషులకు వర్తింపచేయలేం ఎందుకంటే మనిపి చనిపోయినప్పుడు అతని కంటే అతని మీద ఆధారపడి జీవించేవాళ్ళే ఎక్కువ భాదపడతారు. పైగా ఒక మనిషి చనిపోయేటప్పుడు భాద పడేది శారీరికంగా కంటే మానసికంగావే ఎక్కువ. ఎవరికైనా చావు, దానితోపాటు కలిగే శారీరక భాద తప్పని విషయం, కాని మానసిక భాద అనేది ఒక్క మనిషికే సొంతమని నేను నమ్ముతాను. ఇక్కడ నేను చెప్పాలనుకున్నది ఏమిటంటే జంతువులను చంపడాన్ని, మనుషులను చంపడాన్ని ఒక్కగాట కట్టలేము.

ఇ) ఇక జంతువులచేత పనిచేయించుకొనే విషయానికి వస్తే, పనిచేయింటుకోవడానికి హింసించడానికి చాలా తేడా ఉందని నా అభిప్రాయం. ఆ మాటకొస్తే మనం మనుషుల చేతకూడా చాలా పనులు చేయించుకుంటాం మరియు మనం వేరే వాళ్ళకు చేస్తుంటాం (లేక పోతే బ్రతకలేం కద).

ఈ) ఒక ప్రాణి చనిపోయిన తరువాత దాని శరీరంతో ఏమిచేసినా ఇక దానికి భాద ఏముంటుందండి. కాబట్టి, వాటి శరీరాలను కాల్చడమో, పూడ్చడమో చేసే బదులు వాటిని వాడుకోవడంలో నాకు తప్పేమి కనిపించడంలేదు.

మీకు నా మెదటి రెండు పాయింట్లలో నిజమున్నట్లు ఏమైనా అనిపిస్తే, ప్రసాదుగారు ఆ. లో వ్రాసింది ఇంకా వర్తిస్తుందేమో ఒకసారి ఆలోచించండి.

చివరగా నేను చెప్పదలచుకున్నదేమిటంటే ఏవో జంతువులు చనిపోతున్నాయని భాదపడేకంటే, తినడానికి తిండిలేకనో లేక మనం తీర్చగల్గే మరొక సమస్య వల్లనో, చస్తూ బ్రతికే వాళ్ళను ఆదుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే మంచిది.